Posts

Pozew jako kwalifikowane pismo procesowe

Tym razem słów kilka na temat prawidłowego i skutecznego wniesienia pozwu do sądu.

          Pozew jako kwalifikowane pismo procesowe wszczynające postępowanie sądowe, powinien zawierać wszystkie elementy wskazane w art. 126 i 187 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej: K.P.C.).

Pierwszy z przytoczonych przepisów określa ogólne warunki pisma procesowego, do których zalicza się: oznaczenie sądu do którego pismo jest wnoszone, imię i nazwisko stron postępowania i ich pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma, osnowę wniosku, oświadczenia, dowody oraz podpis powoda. Gdy pismo procesowe jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie przedmiotu sporu oraz oznaczenie miejsca zamieszkania lub siedziby i adresy stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników.

Artykuł 187 K.P.C. określa wymogi formalne pozwu, do których należy dokładnie określone żądanie, a w sprawach o prawa majątkowe także oznaczenie wartości przedmiotu sporu, przytoczenie okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie, a w miarę potrzeby uzasadniających również właściwość sądu, informację, czy strony podjęły próbę mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu, a w przypadku, gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia. Pozew może zawierać wnioski o zabezpieczenie powództwa, nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności i przeprowadzenie rozprawy w nieobecności powoda oraz wnioski służące do przygotowania rozprawy, a w szczególności wnioski o wezwanie na rozprawę wskazanych przez powoda świadków i biegłych, dokonanie oględzin, polecenie pozwanemu dostarczenia na rozprawę dokumentu będącego w jego posiadaniu, a potrzebnego do przeprowadzenia dowodu, lub przedmiotu oględzin, zażądanie na rozprawę dowodów znajdujących się w sądach, urzędach lub u osób trzecich.

          Oprócz wymienionych powyżej elementów, strona wnosząca pozew do sądu może, przy spełnieniu określonych prawem przesłanek, załączyć wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych wraz z załącznikiem w postaci „oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania”. W przypadku uwzględniania takiego wniosku, sąd całkowicie bądź częściowo zwolni powoda/powódkę od ponoszenia kosztów sądowych. Jest to realizacji prawa do sądu w czystej postaci. W sytuacji, gdy nie wnosimy o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych, zobowiązani jesteśmy opłacić pozew, a potwierdzenie tej czynności dołączyć do pozwu.

Bardzo często słyszę pytanie, dotyczące tego w ilu egzemplarzach trzeba złożyć taki pozew. Przepisy mówią jasno, jeden egzemplarz jest dla sądu rozpoznającego sprawę i po jednym egzemplarzu pozwu wraz z załącznikami dla każdej ze stron postępowania. Dla przykładu, w przypadku spraw rozwodowych strony są dwie: powód i pozwany. Tak więc, reasumując, należy złożyć oryginał i jeden odpis pozwu dla strony przeciwnej. Pamiętać również należy, by jeden egzemplarz zostawić sobie!

W sytuacji gdy mamy sporządzony pozew zawierający wszystkie wymienione w art. 126 i 187 k.p.c. elementy, uiściliśmy opłatę od pozwu (bądź wnosimy o zwolnienie z ponoszenia kosztów sądowych), mamy przygotowaną odpowiednią liczbę egzemplarzy wraz z załącznikami, to możemy tak przygotowany pozew składać do sądu.

Zasadniczo mamy dwie możliwości jak to zrobić. Pierwsza możliwość to złożenie pozwu na biurze podawczym sądu, drugi sposób to wysłanie listem poleconym ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres sądu. Jeśli wszystko będzie się zgadzać, zostaniecie poinformowani o wyznaczeniu terminu pierwszej rozprawy.

A co w sytuacji gdy Wasz pozew nie spełnia ustawowych wymogów? Jeśli występujecie bez zawodowego pełnomocnika, to Sąd zastosuje względem was art. 130 § 1 K.P.C., który stanowi, że jeżeli pismo procesowe nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych lub jeżeli od pisma nie uiszczono należnej opłaty, przewodniczący wzywa stronę, pod rygorem zwrócenia pisma, do poprawienia, uzupełnienia lub opłacenia go w terminie tygodniowym”. Istotne jest, żeby uzupełnić braki formalne w terminie. Jeśli uzupełnicie braki formalne w terminie podanym przez Sąd, to skutecznie wnieśliście pozew i należy tylko czekać na zawiadomienie z Sądu o pierwszym terminie rozprawy. Jeśli nie dochowamy tego terminu, to na podstawie art. 130 § 2 K.P.C. „po bezskutecznym upływie terminu przewodniczący zwraca pismo stronie. Pismo zwrócone nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wniesieniem pisma procesowego do sądu”.

Inaczej sytuacja wygląda, gdy pismo (pozew) za stronę wnosi zawodowy pełnomocnik, radca prawny bądź adwokat. W takiej sytuacji sąd zwraca pozew bez wzywania do uzupełnienia braków.

Reasumując, jeśli nie wiecie jak poradzić sobie z prawidłowym sporządzeniem pozwu i jego skutecznym wniesieniem do sądu zwróćcie się do zawodowego pełnomocnika. Z radcą prawnym bezpieczniej :-)

Rozwód i separacja, przesłanki pozytywne i negatywne

Okres wakacyjny został za nami. Pozostały tylko piękne wspomnienia. Przed nami szara, ponura, a czasem pełna słońca jesień. Chciałbym przybliżyć Państwu niestety popularną w ostatnich latach kwestię rozwiązania małżeństwa przez rozwód. Popularną z tego powodu, że rynek usług rozwodowych jest rynkiem szybko rosnącym.

Aby uzyskać rozwód, muszą zostać spełnione przesłanki określone w art. 56 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (dalej: KRiO), tzn. musi nastąpić „zupełny i trwały rozkład pożycia”. Są to tak zwane przesłanki pozytywne. Jak interpretować wspomniany przepis? Należy zacząć od tego czym jest pożycie małżonków. Według ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego i sądów powszechnych, a także doktryny, pojęcie „pożycia małżonków” obejmuje więzi jakimi są oni złączeni. Można wyróżnić więź duchową, fizyczną i gospodarczą. Na więź duchową składają się miłość, wzajemny szacunek i akceptacja. Wieź fizyczna obejmuje obcowanie cielesne lub inaczej współżycie fizyczne. Więź gospodarcza obejmuje aspekty materialne, takie jak wspólne prowadzenie gospodarstwa domowego, na które z kolei składają się wspólne podejmowanie decyzji o przeznaczeniu posiadanych środków, wspólne zaciąganie i spłacanie zobowiązań.

Orzecznictwo definiuje „zupełny rozkład pożycia małżeńskiego”, jako całkowity zanik wszystkich wymienionych więzi pomiędzy małżonkami. Sytuacja taka ma miejsce, gdy małżonkowie najczęściej mieszkają osobno, każdy z małżonków prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe, małżonkowie nie współżyją fizycznie ze sobą, brak jest pomiędzy małżonkami miłości, szacunku i akceptacji, a w ich miejsce pojawia się wrogość, nienawiść i brak zrozumienia.

Drugą z przesłanek jest „trwały rozkład pożycia małżeńskiego”. Trwałość rozkładu pożycia małżeńskiego to sytuacja, gdy oczywistym jest, że małżonkowie w przyszłości nie powrócą do pożycia. Jest to przesłanka sztuczna, bo w zasadzie nigdy nie ma 100% pewności, że małżonkowie nie powrócą do pożycia, jednakże Ustawodawca w ten sposób określił przesłanki orzeczenia rozwodu.

Spełnienie przedstawionych powyżej przesłanek, tzw. przesłanek pozytywnych, nie oznacza, że na pewno dostaniecie rozwód. Sąd orzekający weźmie pod uwagę czy w przedmiotowej sprawie wystąpiły tzw. przesłanki negatywne określone w art. 56 § 2 i 3 KRiO. Przytoczony przepis, wskazuje, że rozwód nie jest dopuszczalny w sytuacji, gdyby miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków albo orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (§ 2). Orzeczenie rozwodu jest również niedopuszczalne, jeśli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia (§ 3).

Jeśli Wasza sytuacja wskazuje, że nastąpił zupełny rozkład pożycia, a nie jesteście pewni bądź nie wiecie czy ten rozkład jest lub będzie uznany za trwały to macie możliwość wystąpienia do Sądu o orzeczenie separacji.

Instytucja separacji została określona w art. 611 i nast. KRiO. W separacji nastąpić musi jedynie zupełny rozkład pożycia, nie jest wymagana trwałość rozkładu. Negatywne przesłanki obejmują, jak przy rozwodzie, dobro wspólnych małoletnich dzieci oraz brak sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Skutki orzeczenia separacji są podobne jak w przypadku rozwodu, z tą różnicą, że małżonek pozostający w separacji nie może zawrzeć kolejnego małżeństwa. Ta niedogodność może być zrównoważona przez przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

 Reasumując, należy wskazać, że uzyskanie rozwodu nie jest ani łatwe, ani proste, jest zależne od spełnienia przez strony przesłanek pozytywnych i niezaistnienia przesłanek negatywnych. Każda sytuacja jest inna. Sąd orzekający w danej sprawie poprzez postępowanie dowodowe bada istniejący pomiędzy małżonkami stan faktyczny. Od strony prawnej, łatwiej jest małżonkom uzyskać orzeczenie separacji.

Jako prawnik ze sporym doświadczeniem, mogę śmiało stwierdzić, że rozwód powinien być ostatecznym rozwiązaniem dla stron. Przed złożeniem pozwu rozwodowego, strony powinny spróbować mediacji lub skorzystać z wyspecjalizowanych podmiotów zajmujących się problemami i kryzysami w rodzinie, a dokładniej w małżeństwie, a dopiero gdy to nie przyniesie spodziewanego skutku, decydować się na rozwód lub separację.

 

 

 

 

Zatrudnienie obcokrajowca z poza UE i EOG – procedura uproszczona

W związku z tym, że w Polsce zaczął się sezon wakacyjny, a co za tym idzie zwiększyło się zapotrzebowanie na pracowników sezonowych, chciałbym przybliżyć procedurę zatrudnienia osób z krajów nie będących członkami Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego (UE i EOG), legitymujących się paszportem ukraińskim, białoruskim, gruzińskim, mołdawskim, rosyjskim lub armeńskim.

          Zatrudnienie pracownika pochodzącego z kraju niebędącego członkiem UE i EOG może odbyć się w trybie uproszczonym poprzez rejestrację oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi, albo w trybie uzyskania zezwolenia na pracę.

Zasadniczo obcokrajowiec chcący świadczyć pracę w Polsce zobowiązany jest uzyskać zezwolenie na pracę, co jest procesem długim, skomplikowanym, a także obwarowanym wieloma wymogami natury prawnej.

          Ustawodawca dla osób spoza EU i EOG, to jest dla obywateli Republiki Armenii, Republiki Białorusi, Republiki Gruzji, Republiki Mołdawii, Federacji Rosyjskiej i Ukrainy przewidział możliwość podjęcia pracy na terenie RP na podstawie zarejestrowanego oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi. Obowiązki związane z rejestracją spoczywają na przyszłym pracodawcy.

Pracodawca inicjuje procedurę rejestracji. Zobowiązany jest on złożyć we właściwym, ze względu na swoją siedzibę, Powiatowym Urzędzie Pracy (PUP) oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi. Oświadczenie składane jest na urzędowym formularzu dostępnym we właściwym urzędzie pracy i na jego stronie internetowej.

Następnym etapem jest rejestracja przez pracowników PUP złożonego oświadczenia. Rejestracja najczęściej dokonywana jest w tym samym dniu roboczym lub w dniu następnym. W praktyce urzędy załatwiają sprawę w ciągu maksymalnie trzech dni.

Kolejny etap obejmuje odebranie przez pracodawcę oświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy po jego zarejestrowaniu i przekazanie cudzoziemcowi (oryginał + adnotacja z PUP o rejestracji oświadczenia). Po spełnieniu tego obowiązku, pracodawca zobowiązany jest najpóźniej w dniu rozpoczęcia świadczenia pracy, do zawarcia z pracownikiem umowy w formie pisemnej. Obecnie pracodawca i pracownik mogą zdecydować jakiego rodzaju umowę chcą wybrać, może to być umowa o pracę regulowana w Kodeksie pracy, bądź umowa cywilnoprawna, uregulowana w Kodeksie cywilnym.

Następną czynnością, do jakiej zobligowany jest pracodawca, to skierowanie pracownika na wstępne badania lekarskie oraz na szkolenie BHP. Badania lekarskie i szkolenie BHP pracownik zobowiązany jest odbyć przed rozpoczęciem pracy.

Kolejnym obowiązkiem pracodawcy jest zgłosić pracownika do ZUS, za pomocą formularza ZUS ZUA w terminie 7 dni od dnia rozpoczęcia pracy. Polskie prawo, tak jak w przypadku pracodawców zatrudniających polskich pracowników, nakłada na pracodawcę zatrudniającego obcokrajowców obowiązek prowadzenia ewidencji czasu pracy oraz akt osobowych pracownika.

Przedstawiona procedura pozwala na zatrudnienie pracownika pochodzącego z jednego z wymienionych krajów  przez okres 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy. Jeśli chcemy zatrudnić pracownika na okres dłuższy to niestety pracownik musi uzyskać pozwolenie na pracę.

Na koniec dwa słowa na temat umów łączących strony. Co  do umowy wiążącej pracodawcę i pracownika, jak już wspomniano wcześniej, do wyboru mamy umowę o pracę (na czas określony, na okres próbny, na zastępstwo) bądź umowę cywilnoprawną (umowa zlecenie, umowa o dzieło). Swoboda wyboru umowy jest prawem stron. Wybierając umowę należy pamiętać, że każda umowa łącząca strony ma swoją specyfikę i nie zawsze można swobodnie wybierać pomiędzy różnymi wariantami.

W przypadku umów o pracę, pamiętać należy naczelną zasadę prawa pracy, mówiącą, że postanowienia umowy o pracę w stosunku do pracownika nie mogą być mniej korzystne niż przepisy prawa pracy (Kodeks pracy, rozporządzenia Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej). W przypadku zastosowania postanowień mniej korzystnych dla pracownika, np. wynagrodzenie jest niższe niż płaca minimalna, to wtedy taki zapis jest nieważny, a pracodawca obowiązany jest wypłacić wynagrodzenie minimalne.

Wybierając z kolei umowę cywilnoprawną w formie umowy zlecenia, w przeciwieństwie do lat ubiegłych, pracodawca musi zgłosić pracownika do ubezpieczenia ZUS, jak również określić stawkę godzinową nie mniejszą niż 13 zł brutto (stan na 1 stycznia 2017 r.). W przypadku umowy o dzieło, nie ma obowiązku zgłoszenia pracownika-obcokrajowca do ZUS, a także nie obowiązują przepisy dotyczące stawki minimalnej. Warto również podkreślić różnicę obejmującą przedmiot umowy zlecenia i umowy o dzieło. Pierwsza z nich jest umową starannego działania, druga jest umową rezultatu. Przykładowo nie można zawrzeć umowy o dzieło w przypadku zatrudniania do prac polowych, sadowniczych, budowlanych. Umowa o dzieło może być stosowana np. przy pracy konserwatorskiej, odtworzeniowej czy artystycznej, najprościej mówiąc przedmiotem umowy o dzieło powinno być wytworzenie, przerobienie lub naprawa przedmiotu.

Podsumowując, przed zawarciem umowy przyszły pracodawca powinien dokładnie zapoznać się z obowiązującym stanem prawnym obejmującym prawo pracy oraz przepisy prawa cywilnego po to, żeby wybrać najlepszą dla siebie formę umowy. Z kolei pracownik-obcokrajowiec powinien zapoznać się z obowiązującym stanem prawnym, żeby wiedzieć czy pracodawca nie narusza względem niego przepisów prawnych.

Alimenty

Obowiązek alimentacyjny uregulowany jest w art. 128 i nast. ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy.

Alimenty są najczęściej świadczeniem pieniężnym (rzadziej świadczeniem osobistym) płaconym przez osobę zobowiązaną na rzecz osoby uprawnionej. Wedle przepisów wspomnianej ustawy, obowiązek alimentacyjny obejmuje dostarczanie środków utrzymania, a w miarę potrzeb także środków wychowania.

Środki utrzymania obejmują m.in. wyżywienie, ubranie, koszty utrzymania mieszkania, wypoczynku, koszty leczenia, opieki i rehabilitacji.

Środki wychowania obejmują z kolei koszty związane z kształceniem, troską o zdrowie i zapewnienie dóbr kultury.

Obowiązek alimentacyjny obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Kolejność obowiązku alimentacyjnego między krewnymi jest następująca:

·       w pierwszej kolejności zobowiązani są zstępni (dzieci, wnuki, prawnuki itd.),

·       następnie wstępni (rodzice, dziadkowie, pradziadkowie itd.),

·       a na końcu rodzeństwo (krewni w linii bocznej w II stopniu)

– stosownie do możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanych.

W praktyce najczęściej występuje obowiązek alimentacyjny rodziców względem wspólnych małoletnich dzieci. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (dalej KRiO) w art. 133 § 1, wskazuje, że „rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania”.

Znacznie rzadziej mamy do czynienia z sytuacją, gdy o świadczenie alimentacyjne występuje jeden z małżonków, najczęściej przy okazji toczącej się już sprawy rozwodowej.

W praktyce, co ciekawe, coraz częściej spotykamy się z niejako nową sytuacją, gdy to jedno z rodziców ubiega się od swojego pełnoletniego dziecka świadczenia alimentacyjnego.

Dochodzenie alimentów od zobowiązanego możliwe jest w dwojaki sposób. Pierwszy, to tryb pozasądowy, w ramach którego strony prowadzą między sobą negocjacje i dążą do konsensusu. W tym trybie jeśli strony dojdą do porozumienia powinny sporządzić ugodę na piśmie lub w formie aktu notarialnego. Chociaż w praktyce najczęściej ugoda taka zawierana jest w formie ustnej i przez to trudna do udowodnienia w postępowaniu sądowym, o czym poniżej. Od strony prawnej, dla wierzyciela-uprawnionego najbardziej pożądana powinna być forma aktu notarialnego, w której dłużnik-zobowiązany, zobowiązuje się dobrowolnie poddać egzekucji. Forma aktu notarialnego równa jest wyrokowi sądowemu.

Drugi tryb dochodzenia świadczeń alimentacyjnych to postępowanie sądowe. Postępowanie takie wszczynane jest poprzez złożenie pozwu do właściwego miejscowo sądu rejonowego. Właściwość miejscową określają przepisy Kodeksu Postępowania Cywilnego (dalej KPC), według których powództwo wytacza się przed sąd I instancji, w którego okręgu pozwany ma miejsce zamieszkania. Przepisy KPC zezwalają także na wytoczenie powództwa przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania osoby uprawnionej.

Wystąpić z roszczeniem może osoba uprawniona, bądź sama, bądź za pośrednictwem przedstawiciela ustawowego.

W praktyce bardzo często zdarza się, że o alimenty występuję jeden z rodziców, najczęściej ten, któremu sąd powierzył władzę rodzicielską bądź rodzic zamieszkujący wspólnie z dzieckiem.

Oprócz wspomnianego postępowania sądowego, świadczeń alimentacyjnych można dochodzić niejako przy „okazji” w innym toczącym się postępowaniu. Najczęstszym przykładem jest sprawa rozwodowa, w której strona oprócz rozwodu domaga się alimentów dla wspólnych małoletnich dzieci bądź przy spełnieniu ustawowych przesłanek dla siebie.

Postępowanie sądowe w obu przypadkach opiera się na wnikliwej analizie zgromadzonego przez strony materiału dowodowego, którym mogą być dowody z dokumentów urzędowych, dokumentów prywatnych, opinia biegłego, zeznania świadków lub przesłuchanie stron.

W przypadku postępowania sądowego, punktem wspólnym są możliwości zarobkowe osoby obowiązanej do świadczenia alimentacyjnego oraz usprawiedliwione potrzeby uprawnionego.

Sąd rozstrzygając sprawę, pomijam tu odrzucenie pozwu, może wydać wyrok, w którym powództwo uwzględnia w całości lub w części, albo wyrok, w którym powództwo oddala.

W przypadku uwzględnienia powództwa, strona która przegrała proces zobowiązana jest do płacenia świadczenia alimentacyjnego.

W przypadku problemów z uzyskaniem zasądzonym wyrokiem sądowym świadczeń, uprawniony-wierzyciel może zwrócić się do komornika o wszczęcie przeciw dłużnikowi egzekucji. O czym w następnym artykule.

         

 

 

 

Odszkodowania komunikacyjne, cz. II

Osoby pokrzywdzone w wypadkach komunikacyjnych, oprócz roszczeń omówionych w poprzednim artykule, to jest roszczeń obejmujących szkody rzeczowe, mogą również ubiegać się o świadczenia związane z powstaniem szkody na osobie.

W tym miejscu należy wspomnieć o dwóch możliwościach:

1.     Zazwyczaj roszczenia o naprawienie szkody kierowane są do sprawcy zdarzenia, najczęściej do zakładu ubezpieczeń, w którym sprawca posiada wykupioną polisę ubezpieczenia OC na dzień, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.

2.     W sytuacji, gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia i nie ma możliwości jego ustalenia albo sprawca zdarzenia nie posiadał obowiązkowej polisy odpowiedzialności cywilnej, to podmiotem odpowiedzialnym będzie Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

W przypadku szkód osobowych, wyróżniamy dwie sytuacje.

Pierwsza sytuacja to osoby, które doznały uszkodzenia ciała bądź rozstroju zdrowia. W tym przypadku roszczenia, jakie przysługują poszkodowanemu obejmują: odszkodowanie, zadośćuczynienie, a także w uzasadnionych przypadkach rentę.

Druga sytuacja dotyczy osób uprawnionych do roszczeń odszkodowawczych po śmierci osoby bliskiej w następstwie wypadku komunikacyjnego. Osoby, które na skutek wypadku komunikacyjnego straciły osobę bliską, mogą ubiegać się o:

·        zadośćuczynienie,

·        zwrot kosztów leczenia i pogrzebu,

·        odszkodowanie z tytułu znacznego pogorszenia się sytuacji życiowej,

·        rentę.

Należy zaznaczyć, że w obydwu przypadkach, wymienione świadczenia odszkodowawcze obejmują zarówno szkody majątkowe, jak i niemajątkowe (krzywda).

Szkoda majątkowa na osobie, obejmuje koszty leczenia (wizyty lekarskie, leki), koszty przejazdu do placówki medycznej, rehabilitacji, zakupu niezbędnych urządzeń, np. protez ortopedycznych.

Szkodą niemajątkową są ujemne przeżycia związane ze zdarzeniem, takie jak np. ból i cierpienie fizyczne i psychiczne. Wysokość zadośćuczynienia zależy przede wszystkim od rodzaju urazu, stopnia nasilenia, czasu trwania i skutków takiego urazu, a także nieodwracalności następstw.

W tym miejscu warto wskazać, że rozmiar szkody niemajątkowej w odróżnieniu od szkody majątkowej, jest trudny do określenia. Nie ma aktu prawnego, wzoru czy tabeli, która pozwoliłaby na precyzyjne określenie rozmiaru krzywdy.

Przykładowo, w przypadku śmierci osoby bliskiej, osoby roszczące po zmarłym będą w różnym stopniu przeżywać swoją krzywdę. Tak więc zakład ubezpieczeń czy w późniejszym etapie sąd, w różnym stopniu ustali wysokość należnego zadośćuczynienia.

Jeśli Byliście osobą poszkodowaną w wypadku komunikacyjnym i chcecie, żebym zajął się Waszą sprawą to proszę o kontakt. Przedstawię wszelkie możliwe rozwiązania oraz zaproponuję konkretną pomoc.

Odszkodowania komunikacyjne

Zapewne niektórzy z Was byli w przeszłości uczestnikami wypadku lub kolizji drogowej, spowodowanej bądź to z Waszej winy bądź z winy innego uczestnika ruchu.

Jeśli nie zostaliście uznani za wyłącznie winnych zaistniałego zdarzenia, przysługuje Wam roszczenie o odszkodowanie komunikacyjne z polisy ubezpieczenia OC (odpowiedzialności cywilnej) sprawcy zdarzenia. W przypadku gdy to Wy swoim działaniem spowodowaliście szkodę możecie zwrócić się do swojego zakładu ubezpieczeń o wypłatę stosownych świadczeń w związku z posiadaną polisą AC i NNW (autocasco, następstw nieszczęśliwych wypadków), o ile taką polisę posiadacie.

Odszkodowania komunikacyjne wynikają ze szkody rzeczowej lub szkody na osobie.  Szkody rzeczowe obejmują uszkodzenie pojazdu lub innych rzeczy związanych ze zdarzeniem drogowym.

W związku z uszkodzeniem pojazdu, jeśli naprawa jest ekonomicznie opłacalna, uprawnionemu przysługuje rekompensata poniesionych kosztów naprawy pojazdu. W sytuacji gdy naprawa uszkodzonego pojazdu z ekonomicznego punktu widzenia jest nieopłacalna, tzn. koszt naprawy przekroczy wartość pojazdu  przysługuje odszkodowanie za szkodę całkowitą. Kwota odszkodowania w tym przypadku jest różnicą pomiędzy wartością pojazdu przed zdarzeniem a wartością pojazdu po zdarzeniu.

Poza głównym roszczeniem dot. bądź to naprawy pojazdu bądź odszkodowaniem za szkodę całkowitą, osobie uprawnionej przysługuje odszkodowanie za najem pojazdu zastępczego. W sytuacji pierwszej tj. naprawy pojazdu, odszkodowanie za najem pojazdu zastępczego przysługuje za okres niezbędny do naprawy pojazdu. W sytuacji drugiej tj. szkody całkowitej, odszkodowanie za najem pojazdu zastępczego przysługuje od dnia szkody do dnia wypłaty odszkodowania.

Jeżeli Wasz samochód stracił na wartości i nie jest starszy niż 6 lat to przysługuje Wam odszkodowanie obejmujące utratę wartości pojazdu.

Poza wymienionymi roszczeniami, niezależnie czy mamy do czynienia z naprawą pojazdu czy też szkodą całkowitą, przysługuje Wam roszczenie o zwrot poniesionych kosztów holowania pojazdu, jak również kosztów przechowania auta, np. na parkingu strzeżonym. Orzecznictwo sądów powszechnych pozwala również żądać odszkodowania za inne poniesione przez Was koszty. Najlepszym przykładem może być opinia rzeczoznawcy samochodowego.

Oprócz roszczeń odszkodowawczych związanych z samym pojazdem, osobom poszkodowanym w zdarzeniu drogowym przysługują również roszczenia dot. szkód rzeczowych obejmujących zniszczone bądź uszkodzone inne rzeczy, takie jak np.: dziecięcy fotelik samochodowy, telefon komórkowy, radio CB, odzież.

 

Uwaga autora!

Jeśli byliście lub będziecie uczestnikami wypadku lub kolizji drogowej zbierzcie i zabezpieczcie dowody na udokumentowanie poniesionych szkód. Mogą to być dla przykładu: rachunki, faktury, dokumentacja zdjęciowa uszkodzonych rzeczy.

W sytuacji, gdy dochodzimy roszczeń odszkodowawczych od sprawcy lub zakładu ubezpieczeń, w którym sprawca posiada wykupioną polisę OC obejmującą dzień zdarzenia, podmiot zobowiązany do naprawienia szkody będzie żądał takich dokumentów.

 

Im lepiej udokumentujecie poniesioną szkodę, tym macie większe szanse na wyższe odszkodowanie.